بعضی روزا هست که یه اتفاقی که باید بیفته نمیفته. نمیدونمم که اون اتفاق دقیقا چیه. دقیقا پیشکشم! حدودا هم نمی دونم چیه. فقط می دونم بعضی روزا اتفاق میفته، و بعضی روزا اتفاق نمیفته. اون روزایی که اتفاق میفته آرومم، خوبم، نرمالم! شبا ساعت 11 خوابم میگیره و به راحتی خوابم میبره تا خود صبح! تو اون روزا انگار یه چیزی تو وجودم load شده. قشنگ خطوط سبز تا آخر باکس و پر می کنن و من به آرومی روزمو تموم می کنم!

اما روزایی که اون اتفاق مبهم عجیب غریب ناشناخته نمیفته، دهنم سرویس میشه! نمی تونم روزمو تموم کنم! نمی تونم برم تو رختخواب. همینجور خودمو میکوبم به در و دیوار، بلکه م یه راهی پیدا کنم واسه load شدن! این شباست که تا نزدیکای صبح به وبگردی می گذره... به سردرگمی و گه گیجه! همین روزاست که این کافه رو میبندم به آسمون ریسمونای کوتاه و بلندم، به امید اینکه از لابلای همین آسمون ریسمونا بفهمم چمه و چی می خوام. همین روزاست که برمیگردم به عشق سابق! دوباره پرونده شو می کشم بیرون و میشینم بالا سرش زار می زنم. می گردم دنبال اون چیزی که توی اون رابطه جا مونده. دلم از گردنم آویزوون میشه تموم بدبختیاشو میندازه گردن اون رابطه ی عاشقانه ی ناتموم! با اینکه خودشم میدونه دیگه با اون آدم نمی تونه ادامه بده. از هر طرف میره از بن بست سر در میاره! همین روزاست که تا صبح به چرخیدن تو پروفایلای آدمای مجازی و حقیقی فیسبوک می گذره. به گشتن دنبال اینکه اونا تو زندگیشون چی دارن که الان گرفتن خوابیدن، ولی من تا وقتی که چشمام لوچ نشه از خواب آلودگی نمی تونم به رختخواب فکر کنم! همین روزاست که به چک کردن صد باره و هزار باره ی گوشی می گذره. همین روزاست که وز وز توی سرم آروم نمی گیره...

.

.

.

.

اینو نوشتم که شاید بتونم اون اتفاق طلایی رو از لابلای همین جمله ها پیدا کنم و گیرش بندازم! ولی هنوزم نمی دونم قضیه چیه. نمی فهمم این چیه که منو load می کنه! نمی فهمم!